reisverhaal Nieuw-Zeeland Jose en Bertram

Christchurch 27 maart

2004-03-27T02:10:00.000-08:00

Na een kort verblijf in Timaru reizen we verder naar Christchurch. Christchurch is toch een leuke stad hoewel ik mijn hart al aan Dunedin verpacht heb. Vanavond is de wedstrijd Crusaders vs. Highlanders wat concreet Christchurch tegen Dunedin betekent. We hebben vandaag trouwens wel gelachen. Ik (Bertram) liep een beetje rond te slenteren in de stad waar ik Jose ook weer tegen kwam. We stonden wat te praten terwijl op de achtergrond twee Australische artiesten hun ding deden. Ze riepen ons en toen we net deden of we niets hoorden vroegen ze vervolgens waar we vandaan kwamen. Onze Nederlandse trots werd aangesproken en we zeiden dat we uit Nederland kwamen. Is dat dat land waar ze raar Duits spreken? was de reactie. Nee, antwoordde ik, Duitsland is dat land waar ze raar Nederlands spreken! Het ijs was gebroken en na enig aandringen gingen we toch maar zitten. Achter ons had een oud bekende het hele scouwspel gevolgd; Wout! Een kleine reunie van oudbekenden in Christchurch dus. Een meisje werd naar voren gehaald en de heren besloten om wat koppelwerk te verrichten. Wout dacht (net als ik) dat hij gevraagd werd maar de Australiers bleken mij te bedoelen. Ik moest een 18e eeuwse versiertruc toepassen waarbij ook de kleren enigszins aangepast moesten worden. Ik vroeg of het nodig was om mijn onderbroek ook ver op te trekken en dat vonden de Australiers (evenals het publiek) helemaal geweldig. Dus met een te hoog opgetrokken onderbroek (boven mijn gewone onderbroek) liep ik naar dat meisje toe a la zoolander (de filmliefhebbers weten wat ik bedoel), onder luid gejuich van het publiek. Vervolgens een knuffel gegeven (kon ze erg goed!). De Australiers wilden meer zien, maar helaas. Vervolgens moest ik helpen met jongleren terwijl de een op de schouders van de ander stond. Ik gooide alles erg hoog aan zodat het vangen al een kunst op zich was. Toch was ik 'great fun' volgens de Aussies (gelukkig maar) en we mochten weer gaan zitten. 's Avonds was dus de wedstrijd Crusaders vs. Highlanders en samen met tien anderen in ons vak was ik 'voor de Highlanders' de rest voor de Crusaders. Helaas wonnen de Crusaders. Ik raakte in gesprek met een Highlanderfan die dacht dat ik Iers was. (You beat the English! With soccer? No, with rugby. We don't play rugby in Holland! Oh, I thought you were from Ireland) en 's avonds werd er nog wat stapwerk verricht. Einde van een leuke dag.

Dunedin 24 maart

2004-03-24T02:13:00.000-08:00

Ik (Bertram) geloof dat ik van Dunedin houd. We hebben een tentje gevonden dat Arc Cafe heet en hier draaien ze heerlijke alternatieve muziek. Van electro tot drum 'n bass. Het hostel blijft echter een beetje vreemd. Gisterennacht had Henk-Jan een beetje teveel gedronken en hij kon het niet laten om luidruchtig te snurken. Hoe harder hij begon te snurken hoe harder de ramen begonnen te klapperen en zelfs de deur begon te rammelen alsof iemand er aan trok. Niet relaxed! Room 32 is really haunted! Sommigen schijnen zelfs al encounters te hebben gehad. Er blijkt in ieder geval een vrouw hier te zijn overleden. Van de dochter van de eigenaresse hoorden we dat dit vroeger een ziekenhuis is geweest. In de hele stad staat dit gebouw bekend als haunted. Het is dus echt een spookhostel en veel Japanners weigeren er dan ook te gaan slapen. Zij schijnen toch wat geloviger te zijn dan de nuchtere westerlingen. Ik heb vandaag een stel naar kamer 32 gewezen en heb maar niets verteld over de geruchten over deze kamer. Ze komen er misschien zelf wel achter...

Dunedin 23 maart

2004-03-23T02:16:00.000-08:00

Op de weg naar Dunedin werden we allereerst al verrast door een huis op de snelweg. Ja, je leest het goed er stond een huis op de snelweg. Het is in Nieuw-Zeeland namelijk de gewoonte dat mensen niet van het ene huis naar het andere huis verhuizen, maar gewoon hun huis meenemen naar een andere plek. Erg grappig om te zien hoeveel mensen er aanwezig zijn tijdens zo'n verhuizing om alles in goede banen te laten verlopen. Dunedin is een erg leuke stad. Het is de schotse naam voor Edinburgh en je vindt hier dan ook veel Schotse tinten. Morgen blijven we hier ook nog en dan gaat de reis al snel weer richting Christchurch, waar we een aantal oude bekenden hopen tegen te komen die ook naar Australie reizen.

Dunedin 23 maart

2004-03-23T02:15:00.000-08:00

We zitten nu dus in Dunedin en we zijn aanbeland in een YHA Hostel. Er gaat echter een verhaal over dit hostel. Er schijnt een geest (of zelfs 2) in het hostel rond te waren die ook al verscheidende malen gesignaleerd is (geen geintje). Deze geest zit in de kamer naast de onze, dus dat kan nog lachen worden. Nu zitten we echter nog veilig in een pub in de stad, The Arc genaamd. Voor de Groningers: dit is vergelijkbaar met de Zolder, dus erg goede muziek en relaxte mensen.

Wetenswaardigheidjes

2004-03-23T02:14:00.000-08:00

Hoewel Nieuw-Zeeland maar 5 miljoen inwoners heeft (ongeveer 4 miljoen op het Noorder- en 1 miljoen op het Zuidereiland) leven er ongeveer 17 miljoen possums. Dit zijn een soort grote eekhoorns. Omdat er zoveel possums zijn is er besloten dat het geoorloofd is om deze beesten dood te rijden. Om de 300 meter komen wij dus een doodgereden possum tegen. Zelf hebben we er nog geen van het leven mogen beroven. Toch leuk om te weten.

Gore

2004-03-22T02:16:00.000-08:00

Na Queenstown maken we eerst een tussenstop in Gore (nee, niet in Goor) waar we in een omgebouwde brandweerkazerne verblijven. Eerst zijn we met z'n vieren: Jose, Henk-Jan ik en een Japanner, maar 's avonds komen er gelukkig meer mensen. Twee Canadezen (waarvan er een Nederlandse roots heeft) en een jongen uit Londen met een meisje uit Duitsland. Leuke avond gehad en wat wijn gedronken waarna de gesprekken steeds leuker en soms ook politiek werden. Bertram heeft zijn radicaal linkse ideeen weer volop kunnen scanderen.

Queenstown

2004-03-18T02:17:00.000-08:00

Tijdens St. Patricks Day zijn alle Irish Pubs volledig afgeladen, maar toch beslissen we: Matt, Chris, Henk-Jan, Jose en Bertram om de stad in te gaan. We spelen nog even een potje darts waarbij de Nederlanders uiteraard van de Engelsen winnen, waarna we veel Guiness drinken in een Irish Pub. Bertram laat de Ieren zien hoe er gedanst moet worden op Ierse muziek (onder luid applaus) terwijl Jose een slaapplaats bij een kiwigezin in Dunedin probeert te regelen. De volgende dag 18 maart staat de bungyjump op het programma. Jose en Henk-Jan laten zien dat ze in staat zijn naar beneden te kunnen vallen: respect.

Wetenswaardigheidjes

2004-03-16T02:18:00.000-08:00

We hebben gehoord dat de maori's helemaal niet de oorspronkelijke bewoners van Nieuw-Zeeland waren. De oorspronkelijke bewoners waren de mori-mori's een vredelievend volk dat door de maori's is opgegeten. Kanibalisme dus! Toch zijn deze maori's de enige cultuurlingen die Nieuw-Zeeland heeft. Historic scenery betekent hier dat iets 20 jaar oud is, dat is historisch hier! Ook horen we hier veel over andere landen. Wisten jullie bijvoorbeeld dat de mensen in Singapore engels als eerste taal hebben? En dat terwijl het naast Maleisie ligt! Of dat sommige Finnen Zweeds als eerste taal hebben? Misschien wist je dat in Zwitserland Duits en Frans gesproken wordt, maar wist je ook dat er in sommige delen Italiaans gesproken wordt? Reizenderwijs wordt men wijs!

Queenstown 15 maart

2004-03-15T02:19:00.000-08:00

We komen aan in Queenstown dat de toeristenstad zou moeten zijn. Hier kan je bungyjumpen, kayakken, op de jetski etc. etc. Toch zijn de bars 's avonds verbazingwekkend rustig. 's middags scheen de zon en Bertram zag kans om even een boek te lezen aan het water toen opeens een boom omviel. Een Zwitser wees erna en zei: Gelukkig staan wij daar niet! Waarop Bertram antwoordde: maar mijn auto wel! De boom was precies voor de auto gevallen en had dus geen deuken veroorzaakt. Toch was het genoeg reden om de auto te verplaatsen!

Franz Josef - Fox Glacier, 12 maart

2004-03-12T02:20:00.000-08:00

We beklimmen Fox Glacier een gletsjer in Franz Josef. Heel bijzonder en een heel mooi uitzicht. Midden in de zomer in het ijs lopen is een zeer bizarre ervaring. Dit is gelijk de laatste dag in Franz Josef en we rijden nu naar Wanaka, een toeristenplaatsje met prachtige bergen.

Wellington

2004-03-11T02:23:00.000-08:00

de laatste dag in Maple Lodge is erg gezellig. We ontmoeten Lee (een Engelsman) die we misschien later nog weer tegenkomen in Brisbane (Australie) en hebben samen met een Singaporese en een Amerikaanse een gezellige avond. We hebben bijna moeite om afscheid te nemen van dit hostel, maar moeten wel aangezien de reis naar het zuidereiland op het programma staat. Op de veerboot ontmoeten we Emma (een zweedse die we al eerder ontmoet hadden) weer en maken nog even wat foto's. Ook ontmoeten we een Nederlander (we blijven ze tegenkomen) Wout met wie we goede gesprekken hebben.

Nelson

2004-03-11T02:22:00.000-08:00

in Nelson worden we herenigd met Henk-Jan die met ons mee zal gaan reizen. We ontmoeten twee oudere dames uit Manchester en als we zeggen dat we Londen niet leuk vinden nodigen ze ons uit om eens in Manchester langs te komen. Weer een adresje in het buitenland dus!

Franz Josef 11 maart

2004-03-11T02:21:00.000-08:00

Nadat we Greymouth gezien hebben (een afschuwelijke industriestad) zijn we blij om in Franz Josef aan te komen, een straat gevuld met backpackerhostels. Henk-Jan is ons vooruitgereisd en heeft twee engelse vrienden gemaakt waarmee we 's avonds gaan stappen. Een van hen heeft met Thom Yorke van Radiohead gesproken na een optreden en al snel hebben we gesprekken over Radiohead. Waarschijnlijk ontmoeten we deze gasten (Chris en Matt) weer in Queenstown tijdens St. Patrick's Day. Ook komen we in Franz Josef Johnny tegen, een Machesterfan die we in Paihia al ontmoet hadden. Johnny is echter een goede slaper en snurkt de hele nacht. Samen met een Fransoos en een Canadees hebben wij dus een slechte nachtrust en op een gegeven moment beslissen de Canadees en ik om Johnny wakker te maken. Met een welgemikt schot raakt het kussen van de Canadees Johnny die wakker schrikt en zich omdraait. Het is drie minuten stil en vervolgens begint het geronk weer. De Fransoos gaat in de tv kamer slapen en de Canadees en ik proberen met watjes onze oren vol te stoppen.

Wellington 4 maart

2004-03-04T02:23:00.000-08:00

We hebben besloten om een tip van een Duitser op te volgen en naar het hostel Maple Lodge te verkassen. De eigenaar van dit hostel is een homo met een geweldig gevoel voor humor. Hij vertelt ons echter voornamelijk over zijn moeder van 75 die zojuist een sportwagen heeft gekocht en over zijn grootmoeder die eigenlijk liever piloot had willen worden in plaats van schilder/huisvrouw. Verder ontmoeten we twee Duitsers, ook een broer en zus, waar we de hele avond mee praten. Ook nu worden adressen uitgewisseld en misschien komen ze ons een keer opzoeken in Groningen of Holten.

Wellington 3 maart

2004-03-03T02:24:00.000-08:00

Met veel moeite gaan we in Wellington op zoek naar ons hostel en vervolgens proberen we met nog meer moeite onze auto op de afleverplek af te leveren. We zijn weer aangewezen op de benenwagen. We verblijven in Base Backpackers, een nieuw hostel in de binnenstad. Eerst lijkt dit niets maar zodra we een aantal Zweden, een Nederlands meisje (Femke) en een jongen uit Singapore ontmoeten wordt het gezellig. Eerst hebben we dolle pret om een Israelische trucker die voor het eerst in zijn leven een bed opmaakt en later vermaken we ons in de binnenstad. Het lijkt erop dat we deze avond echte vrienden hebben gemaakt en we wisselen e-mail adressen uit. Daarnaast spreken Femke en Bertram af elkaar op Lowlands op te zoeken (als de Lowlandsplannen doorgaan in ieder geval). 's Avonds slapen een aantal mensen slecht omdat twee Zweden (jongen en meisje) hebben besloten een bed te delen. Wij slapen twee verdiepingen hoger en slapen dus gelukkig wel goed.

Paekakariki 2 maart

2004-03-02T02:25:00.000-08:00

Van de eigenaar van het hostel in Wanganui krijgen we een tip voor een hostel in Paekakriki, en hostel dat door backpackers als een toplocatie wordt omschreven. Voor ons is het dat echter niet. Het hostel zit volgepakt met Israeli's die over het algemeen geen contact zoeken met anderen en tot diep in de nacht aan de telefoon hangen. We blijven dan ook maar niet langer dan een dag en beslissen eerder naar Wellington te gaan. Op de vroege morgen bellen we eerst naar de jarige Reinder in Nederland en vertrekken.

Wanganui

2004-03-01T02:26:00.000-08:00

Wanganui ligt in het westen van het Noorder eiland. Een plaats waar, volgens de plaatselijke bewoners, oudere mensen gaan wonen voor hun 'retirement'. De meeste wegen naar deze plaats waren vanwege de overstromingen volledig afgesloten. Het had dan ook nog al wat voeten in aarde om er te komen, maar wij hebben het weten te vinden. Als gevolg van de overstromingen was het in het hostel enorm rustig. Er waren slechts 8 mensen, waarvan er een uit Den Ham kwam (voor onze familie in Den Ham; zijn naam is Mark Bolman). 's Middags had het Schotse meisje dat er werkte nog grote plannen om een poolavond te houden, maar daar kwam niets van terecht omdat ze de Oscar-uitreikingen op de televisie wilde zien. Daardoor belandden we met z'n allen achter de tv. Helaas! Nu gaat de reis naar Wellington en vervolgens reizen we met een bekende uit Paihia naar het zuidereiland.

Taupo

2004-02-29T02:27:00.000-08:00

Bij Taupo aangekomen werden we eerst tegengehouden door mannen in oranje vestjes. Er werd ons gevraagd of we in Taupo zouden verblijven, daar we nl. niet verder konden dan deze plaats vanwege overstromingen. Gelukkig waren we dat toch al van plan. Daarom een hostel opgezocht en vervolgens weer in de auto gestapt om de Huka Falls te bekijken. Wild stromend water dat met een denderend geweld naar beneden komt. In de hostel logeerde een Aussie die in ruil voor onderdak en eten de muren van het hostel beschilderde met Lord of the Rings figuren. Hij is van plan hier werk in te gaan zoeken, en naar onze mening moet hem dat zeker gaan lukken. 's Avonds met z'n 2en nog even een potje gebiljart en vervolgens naar bed gegaan.

Auckland

2004-02-28T02:29:00.000-08:00

Via familie hebben we ons eerste adresje bij een kiwi weten te regelen. We verblijven bij Roelie en Lidy Steunenberg, twee Nederlandse dames die ons zeer gastvrij ontvangen. We kregen de kans om weer eens goed bij te slapen en we kunnen eindelijk weer eens een Nederlandse maaltijd naar binnen werken. Het enige dat we ervoor hoefden te doen was het gras maaien, gordijnen ophangen en struiken snoeien. Met frisse moed hebben we vervolgens een auto gehuurd en zijn naar Waitomo gereden. Het weer was echter zeer slecht en we verbleven in een hostel dat zich in 'the middle of nowhere' bevond. Hier kennen ze nog echte spookdorpen! De volgende dag wilden we de Waitomo glowworm caves bekijken, maar door zware regenval waren deze nauwelijks toegankelijk. Daarom zijn we doorgereden naar Rotorua.

Rotorua

2004-02-28T02:28:00.000-08:00

In Rotorua aangekomen zijn we eerst op zoek gegaan naar een hostel. Iets wat echt het beste was, gezien de regen die naar beneden STORTTE!! Na een goede nachtrust vertrokken we met de auto in de richting van Taupo. Onderweg zijn we gestopt bij Wai-o-topo. Dit is een thermisch gebied met vulkaankraters en geisers. Een mooi gezicht, de aarde had diverse kleuren van de regenboog, al stonk het er wel naar rotte eieren.

Paiha

2004-02-27T02:29:00.000-08:00

Paiha was de volgende bestemming. We verbleven in een hostel dat Pepper Tree wordt genoemd. Een erg mooi hostel waar we gelijk al een aantal Nederlanders tegenkomen. Linda, uit Raalte en Tommy uit Hengelo (eastern united). Via Linda komen we ook in contact met Henk Jan die misschien nog een stuk met ons mee gaat reizen als we op het zuider eiland zijn aangekomen. Daarnaast brengt Tommy ons in contact met Clyve een kerel uit Wales. Verder ontmoeten we Simon, een zeer sympatieke Duitser (jazeker, ze bestaan). Met z'n allen maken we er een leuke tijd van en de tijd vliegt voorbij. Er volgen waarschijnlijk nog wel foto's van een avondje stappen. Hoewel we probeerden om een aantal vrouwen op de foto te krijgen, hebben we eigenlijk alleen maar een foto van onszelf met een Canadees die staat te 'moonen'.

The Rock, Bay of Islands

2004-02-23T02:30:00.000-08:00

Helemaal vergeten om de Rock te beschrijven. Dit is een boot die langs de eilanden in de bay of islands vaart. Hier hebben we 24 uur op gezeten, dus ook uitgebreid gegeten en geslapen. Veel leuke mensen ontmoet wederom. Onder andere een stel uit Zwitserland (deze mensen hebben ook ons gastenboek getekend) en een aantal Engelsen. 's Avonds hebben we gekayakt terwijl het pikkedonker was. Echt een heel leuke ervaring vooral omdat het water opkleurt door de plankton. De kayakken zijn daardoor mooi verlicht als ze bewegen. Verder hebben we daar ook gesnorkeld en gewoon genoten van de zon en het prachtige uitzicht. We komen tijdens onze reis alleen maar mensen tegen die niet weten wat ze met hun leven willen. Mensen die gestopt zijn met werken, of studeren en er even tussenuit willen. Het stikt hier ook van de Nederlanders, Duitsers, Zwitsers, Britten en Asiaten. Oh ja, ook leuk om te vermelden. Ik sprak met een gast uit Zuid-Korea die een tijd op straat had geleefd in Sydney. Zijn backpack was gejat evenals zijn geld. Zijn ouders maakten geen geld over, dus zat er niets anders op. Een geweldig verhaal, al hopen wij het zelf niet mee te maken. Op 7 maart gaan we trouwens naar het Zuider eiland waar we iemand ontmoeten die met ons mee wil reizen. Dan gaan we dus weer een auto huren. We zijn inmiddels aardig gewend aan het links rijden...Als we meer tijd hebben schrijven we meer.